
متن پشت جلد:
بلوغ، بریدن از ریشهها نیست؛ تواناییِ ایستادن و بالیدن در امتداد آنهاست، حتی اگر آن ریشهها در خاکی از سکوت، رنج و سوءتفاهم تنیده شده باشند. در رمان «هندسه آشتی»، زندگی خانوادهای به تصویر کشیده میشود که در آن، واژهها جای خود را به سکوتهای سنگین دادهاند. هیوا دختری است که در شکاف میان نظمِ خشک و انعطافناپذیر پدر و خاموشیِ انزواطلبانهٔ مادر رشد میکند. او در جستوجوی هویت خویش، ابتدا به داوری مینشیند، مرزبندی میکند و از زخمها فاصله میگیرد؛ اما زندگی به او میآموزد که هیچ تعادلی بر پایهٔ فرار یا متهمکردن بنا نمیشود. این کتاب با نثری گیرا و واکاویهای ظریفِ روانی، مخاطب را به بازنگری در گذشتهٔ خود فرامیخواند. روایتی از اینکه چگونه میتوان خطوطِ شکسته و ناموزون گذشته را در نظمی تازه چید و از دل رنجهای ناتمام خانوادگی، به یک «هندسهٔ درونی» برای آرامش و زیستن رسید.
