چاپ کتاب

هوای مبهم

درباره کتاب

آدم دوس داره بعضیا پشت تلفن فقط حرف بزنن تا نوای دلنشین کلامشونو با تمام قدرت حسش کنه. بعضیا موج صداشون طوری روان آدمو درگیر می‌کنه که انگار داری تو ساحل یه دریای بزرگ قدم می‌زنی. یک‌دفعه به چشمانم زل زد. این اوّلین‌بار بود که چنین بی‌باک نگاهم می‌کرد. چشمان خسته‌اش دقیقاً دو کاسۀ خون را می‌مانست. ترسیدم، همچنان نگاهم می‌کرد، یک‌دفعه گفت:
- دقیقاً مثل سپیده! باور می‌کنی موج صداش دائماً باهامه؟! انعکاس پر شورِ آن موج، امروز همه جا را پرکرده...
نگران و حیرت‌زده نگاهش کردم. تاکنون او را در چنین حالتی و با این لحن‌حرف‌زدن ندیده بودم. برخلاف ابهّت ظاهری‌اش، انگار منگ بود؛ آدم بدمستی را می‌مانست که نمی‌توانست حفظ ظاهر کند.
حرف‌هایی که می‌زد خبر از آشفتگی‌هایی می‌داد که‌ احتمالاً امروز با تلنگری بر تمام وجودش چیره گشته بود. با این‌که چیزی از حرف‌هایش نفهمیده بودم؛ ولی سکوت کردم و با دهانی نیمه‌باز، چشمان متعجّبم را به صورتش دوختم. گویی سردرگم بود و من با علامت سؤال بزرگی که ذهنم را مشغول کرده بود، با آخرین جملات مدیر، جوابم را گرفتم. باز هم خاطرات سپیده تمام وجود او را به آشوب کشیده بود. پس به‌خاطر همین بود که این‌شکلی حرف می‌زد. به‌خاطر همین بود که از شنیدن صدای یک زن در پشت تلفن واهمه داشت.