چاپ کتاب

انتشارات اندیشمند

شخصیت در نگارش و تالیف کتاب داستان

شخصیت

کاراکتر از ریشه به معنی حکاکی کردن و عمیقاً خراش دادن گرفته شده است. شاید کلمه در اصل، سانسکریت و به معنی خراشیدن فارسی امروز باشد. اما این واژه در زبان فارسی بیشتر شخصیت ترجمه شده است»  «شخصیت در لغت به معنی ذات خلق و خوی مخصوص شخصی است و در معنی عام، عبارت از مجموعه ی خصوصیاتی است که حاصل برخورد غرایز و امیال نهفته ی انسان با دانش های اکتسابی او در زمینه های مختلف اجتماعی می باشد. در ادبیات، شخصیت، فرد ساخته شده ای است که مانند اشخاص حقیقی از ویژگی هایی برخوردار است و با این ویژگی ها در نگارش کتاب داستان و نمایش ظاهر می‌شود» 

«شخصیت، موجود جاندار یا جانور انگاشته شده یی است که حضور، تفکرات و اعمالش، به هر واقعه محتمل الوقوع حیات و حرکت می بخشد و به آن واقعه، شکل و ساختمانِ داستانی و هنری می دهد». «اشخاص ساخته شده ای (مخلوقی) را که در داستان و نمایشنامه و... ظاهر می‌شوند شخصیت می نامند. شخصیت در اثر روایتی یا نمایشی، فردی است که کیفیت روانی و اخلاقی او، در عمل او و آنچه می گوید و می کند وجود داشته باشد». «مهمترین عنصر منتقل کننده ی داستان و مهمترین عامل طرح داستان، شخصیت داستانی است». «شخصیت مَحمِل و پیش برنده ی وقایع، ماجراها، حوادث داستان است» 
«شخصیت داستانی معمولاً انسانی است که با خواسته نویسنده یا به صحنه ی داستان می گذارد، با شگردهای مختلفی که نویسنده به کار می برد ویژگی های خود را برای خواننده آشکار می سازد، کنش های مورد نظر نویسنده را انجام می دهد و سرانجام از صحنه ی داستان بیرون می رود». «شخصیت موجودی است که ماجراها و حوادث داستان، اعمال و عکس العمل های او را باعث می شود، و این واکنش ها، متقابلاً در روند وقایع، حوادث و ماجراهای داستان تأثیر می گذارد» 
«نویسنده با خلق یک شخصیت گویی به آفرینش انسانی دست می یازد که می تواند مختارانه در ماجرای داستان حضور پیدا کند و تأثیرگذار باشد. در واقع همین نکته است که نویسنده را صفتی خداگونه می دهد و او را دچار تجربه ای غریب اما لذّت بخش می سازد». «خلق چنین شخصیت هایی را که برای خواننده در حوزه ی داستان تقریباً مثل افراد واقعی جلوه می کنند، شخصیت پردازی می خوانند».
«شخصیت در یک اثر نمایشی یا روایی فردی است دارای ویژگی های اخلاق و ذاتی که این ویژگی ها از طریق آن چه که انجام می دهد- رفتار- و آن چه که می گوید – گفتار – نمود می یابد. زمینه ی چنین رفتار یا گفتاری انگیزه های شخصیت را بازتاب می دهد». «نویسنده در آفرینش شخصیت‌هایش می تواند آزادانه عمل کند، یعنی با قدرت تخیل، شخصیت هایی بافزایند که با معیارهای واقعی جور نیاید از آن ها حرکاتی سرزند که از خالق او- نویسنده – ساخته نباشد و با آدم هایی که هر رو در زندگی واقعی می بینم تفاوت داشته باشد». «اعمال و گفتاری که از اشخاص داستان سر می زند باید به گونه ای با خصایل و ویژگی های خاص انان هماهنگی و ارتباط داشته باشد». 
«در تاریخ نقد ادبی شاید نظریه ی ارسطو قدیمی ترین نظریه ی مستقل درباره ی شخصیت باشد». «ارسطو اشخاص را (که برای آن ها ارزش زیادی قائل بود)  بازیگران نمایش می دانست و درباره ی آن ها چنین می نوشت: بنابراین اشخاص [که در صحنه بازی می کنند] از آنچه نمایش می دهند، قصدشان تقلید سیرت و خصلت اشخاص داستان نیست بلکه خود به سبب افعال و کرداری که انجام می‌دهند و دارند بدان سیرت و خصلت منسوب می گردد نتیجه ی کردارهای آن هاست». 
«در سال 1605 فرانسیس بیکن در پایان نامه ی «ترویج دانش » نظریه ی عالم صغیر و کبیر مطرح کرد. او انسان را عالم صغیر می دانست و جهان را عالم کبیر. تا سال ها این نظریه در محافل روشنفکری مطرح بود و به آن توجه خاصّی می شد. نظریه ی عالم صغیر در توسعه ی نظریه ی شخصیت داستانی بسیار مؤثر بود زیرا معتقدان به این نظریه اعتقاد داشته که با مطالعه و توصیف عالم صغیر (انسان)  می توانند عالم کبیر را بشناسند. 
در قرن هفدهم مطالعه، درباره ی شخصیت به اوج خود رسید حتی نوع ادبی تازه ای به وجود آمد که به آن «چهره سازی» می گفتند. در این زمان که قیافه شناسی و تحلیل شخصیت افراد از مطالعه چهره‌ی آنان در محافل ادبی و روشنفکری بسیار رایج بود. معمولاً رسم بر این بود که نویسنده خصوصیات روحی و جسمی افراد معروف را به تفصیل و با ذکر جزئیات می نوشته و در جلسات ادبی می خواند. چهره سازی و تیپ‌سازی از شیوه های رایج این دوره بود تا زمانِ بالزاک ادامه یافت. بالزاک نیز علاقه ی خاص به چره سازی و قیافه شناسی داشت. او به طور مشخش تأثیر نظریه ی قیافه شناسی فیلسوف و متألّه سوئیسی «لاواتر »، 1801-1741، بود. لاواتر فکر میکرد که از مطالعه ی قیافه ی افراد می توان به افکار و شخصیت آن ها پی ببرد. از اواخر قرن هجدهم آرام آرام انسان در مرکز توجه قرار گرفت  انسان مداری جایگاه ویژه‌ای یافت. این امر بر رمان نویسی تأثیر مستقیمی گذاشت و نویسندگانی مانند فلوبر، جرج الیوت و داستایفسکی به شخصیت پردازی توجه خاصی کردند و بعد در زمان هنری جیمز، شخصیت پردازی به اوج خود رسید». 

محبوب ترین کتاب ها
میزان برخورداری مدارس منطقه 6 تهران از یادگیری سازمانی
میزان برخورداری مدارس منطقه 6
بررسی زیرساخت‌های صنعت مکانیزه استان مازندران و ارائه راهکار برای بهبود آن
زیر ساخت های صنعت مکانیزه
تاثیرات مشاوره گروهی بر حل مسائل اجتماعی و بلوغ عاطفی بر اساس رویکرد لازاروس
تاثیرات مشاوره گروهی
آخرین اخبار
پرفروشترین کتاب
باکتری های شایع بیماریزای حیوانی از آسیب شناسی تا درمان
باکتری های شایع بیماریزای حیوانی از آسیب شناسی تا درمان
پربازدیدترین کتاب
سلامت اداری
چاپ کتاب: سلامت اداری